IstoryaHub

Hello Chad!

Hi, Vangie! Kamusta kana?

Eto, kagigising ko lang. masakit pa rin ang ulo. Ikaw?

Ok lang naman. Nag-aalala ako sayo. Sorry ha? Kung hindi dahil sa akin

wala yun. At least na-experience ko kung paano malasing. Hahaha!

Vangie

Yes?

Meron sana akong mahalagang sasabihin sayo

Ano yun? Im listening.

kung pwede sana…in person

Wow! Mukhang seryoso to ah! Hahaha

Im not kidding. Pwede ba kitang makausap ngayon?

Naging mailap si Nicole kay Vangie nang mga sumunod na araw. Lagi na itong umiiwas sa kanya. Hindi naman maintindihan ni Vangie kung ano ang nangyayari sa dalaga. Wala namang pagkakataong makausap nito ang kaibigan dahil tuloy-tuloy ang klase nila. At kapag libre naman ay doon ito sa ibang kaklase sumasama. Mag-iisang buwan na ngunit talagang hindi na siya pinapansin nito. Litong lito siya sa pangyayari. Kahit text at tawag ay hindi nito sinasagot. Hindi na rin nagpapakita si Richard mula nang tanggihan niya ito na makipagkita sa kanya. Ang totoo ay nami-miss nya ito. Mahal nya ang binata ngunit pinipigilan nya ang sarili dahil sa pangako niya kay Nicole.

Nasa klase siya noon nang mag-vibrate ang cellphone niya. Naka-silent lang kasi iyon. Tiningnan nya. May text.

I nid 2 tok2 u now! Important.mit me at d bak of gym.

Napansin ni Nicole iyon at alam nyang mula kay Richard galing ang text na iyon. Tumayo si Vangie.

Excuse me, maam, may I go out? paalam nya sa guro at sumang-ayon naman ito. Nagmamadaling lumabas si Vangie sa classroom at tuloy-tuloy ang paglalakad. Hindi naman mapakali sa upuan si Nicole. Isang minuto na rin ang nakaliilipas. Alam nyang magkikita ang dalawa sa labas ngayon. Hindi maari ito. Sa isip nya. Bigla syang tumayo at patakbong lumabas ng classroom.

Nicole? anang guro sa kanya ngunit hindi niya ito pinansin.

Taeng-tae na siguro! Sigaw na isang lalaki sa may likuran at sabay sabay na nagtawanan ang buong klase. Pati ang guro ay napangiti rin.

Sa likod ng Gymnasium, natanaw ni Vangie si Richard. Nakatayo ito sa likod ng puno ng saging. Maraming halaman doon kayat bahagya lamang makita ang lalaki. Ngunit hindi dahilan iyon upang hindi niya ito makilala. Isang buwan nya ring hindi nakita ang lalaki. Pakiramdam nya ay sabik sya rito.

Akala ko, hindi ka pupunta. Bungad ni Richard nang makalapit si Vangie sa kanya. Malungkot ang tinig nito.

Ano bang problema? Bakit biglaan yata? Hindi ba pwedeng maghintay ito? tanong ng dalaga.

Im sorry Gie, but I think I need hurry now.

Ano ba yun?

Tumingin lang ang lalaki sa kanya. Humugot ng isang malalim na hininga.

Vangie Mahal kita mahal na mahal.

Anong. Hindi mahagilap ni Vangie ang sasabihin. Lalo syang nalito nang makitang lumuluha ang lalaki.

I made a mistake ikaw ang nasa isip ko nagsisisi ako. Im sorry.. muling paliwanag ng lalaki. Gusto ko lang malaman king may nararamdaman ka ba sa akin Mahal mo ba ako? Please be honest. At patuloy ang pagdaloy ng luha ng binata.

Lets talk about this later, ok? Naguguluhan ako.

need to know now please.

Hindi malaman ni Vangie ang gagawin. Ang totoong nararamdaman nya ay hind nya masabi. Ngunit ayaw nya ring magsinungaling sa lalaki dahil ramdam niya ang sinseridad nito sa kanya.

Mahal kita Richard

Inilagay ng binata ang hintuturo sa labi ni Vangie at sumenyas na tumahimik.

Sssshhh no buts ani Richard. Hinawakan ng lalaki ang pisngi ni Vangie at inilapit ang mukha nito sa kanya. Hindi malaman ng dalaga kung anong magnet ang nag-udyok sa kanya para hindi pigilan ang ginagawa ni Richard sa kanya, hanggang sa tuluyan na ngang maglapat ang kanilang mga labi. Tila lumulutang ang pakiramdam ni Vangie nung oras na iyon. Unang pagkakataon iyon sa buhay niya. Gumalaw ang labi ng lalaki at tinugunan niya ito. Sabik na sabik siya kay Richard.

Magaling! Bravo! Gulat na gulat ang dalawa sa tinig na iyon mula sa di kalayuan. Si Nicole. Kaya pala hindi ka na nagpapakita sa akin! Kaya pala hindi mo sinasagot ang tawag ko! Ang galing nyo. Mga walanghiya kayo! Niloko nyo ako!!!

Nicole, let me explain! si Vangie.

At ano ang sasabihin mo? Hindi mo sinasadya? Nalimutan mo yung sinabi mo sa akin?

Hindi Nicole!

Tama na! I dont want to hear youre explanation. At tumakbong papalayo si Nicole. Naiwang tahimik ang dalawa.

Hindi makatulog si Vangie nung gabing iyon. Hindi nya lubos maisip kung bakit ganoon na lamang ang galit sa kanya ng kaibigan. Isang araw lang ang dumaan mula noong kaarawan ni Richard ngunit naging kakaiba na ang ikinikilos ng kaibigan. Alam nyang may gusto ito sa lalaki ngunit sobra naman yata ang naging reaksyon nito. Sila na ba? Meron bang nangyari na hindi ko alam? Alas tres ng madaling araw ng tumunog ang kanyang cellphone. Si Richard iyon.

Hello, Richard.

Hindi ako makatulog. Ikaw ang nasa isip ko.

Richard naguguluhan ako.

Mahal mo ba talaga ako?

Saglit na natigilan ang dalaga. Inisip niya si Nicole.

O-oo mahal kita pero si Nicole.

Bastat mahal mo ako mahal kita wala nang makakapigil sa atin.

Pero kaibigan natin si Nicole, Richard.

Tulungan mo akong magpaliwanag sa kanya.

Bakit ba parang pagmamay-ari ka nya kung umasta sya? Meron ba akong hindi alam?

Im sorry not this time Vangie Ill tell you tommorrow. Goodnight. Bye. At biglang naputol ang linya.

Sa loob ng classroom ay parang walang nangyari sa magkaibigan. Nasanay na rin sila na hindi nagkikibuan. Humahanap ng tamang pagkakataon si Vangie para sarilinin si Nicole ngunit bigo siya. Kahit sa lunch break ay hindi ito nagpapakita sa kanya.

Maggagabi na nang makauwi si Nicole. Tinapos nya yung project ng group nila doon sa school. Bukas na kasi ang deadline noon at tanging sila na lamang ang hindi pa nakakatapos. Mag-isa niyang binabaybay ang gate ng school. Nauna na kasi siya sa mga kasama niya dahil ayaw nyang abutin siya ng dilim sa paglalakad. Nang napadaan sya sa tapat ng gymnasium ay biglang may sumunggab sa kanya. Hindi sya nakasigaw dahil nakatakip ang kamay nito sa kanyang bibig. mahigpit at halos di sya makahinga. Walang ibang tao sa paligid. Takot na takot ang dalaga. Hinila siya papunta sa likod at saka pinaikot at iniharap siya. Si Richard iyon. Biglang nawala ang kaba sa kanyang dibdib. Isinandal nito sa pader ang dalaga.

Nicole, nakikiusap ako pabayaan mo na kami ni Vangie. Nagmamahalan kami. Sabi nito sa kanya. Nalanghap ni Nicole ang amoy ng alak sa hininga ng lalaki.

Hindi ka pwedeng mapunta sa kanya. Sa akin ka lang. matigas ang tinig ni Nicole.

Pero Nicole. Wala kang magagawa kung sya ang mahal ko.

Putang ina mo! Hindi ka pwedeng maging sa kanya! Akin ka lang! nagdilim ang paningin ng lalaki. Siniil niya ito ng halik. Mariin iyon.

Ito ba ang gusto mo? Ha? pinisil ng lalaki ang pisngi nito at muling siniil ng halik.

Ano ba? Nasaksaktan ako sambit ni Nicole ngunit tila hindi ito naririnig ng lalaki. Inilagay nito ang kamay sa dibdib ng dalaga at pinisil iyon. Mariin. Nasarapan ka sa akin? Ha? hinawakan nito ang magkabila ng blouse niya at hinatak iyon. Nagtalsikan ang mga butones at bumukas iyon. Nakalantad ang kanyang maputing dibdib na tinatakpan ng kanyang bra. Mabilis na ipinatong ng lalaki ang kanyang mga kamay sa mga suso ni Nicole. Paikot na nilalamas. Mariin. Habang ang kanyang mga labi ay naglalakbay sa leeg ng dalaga.

Richard, please nasasaktan ako. Pagmamakaawa ng dalaga. Pilit nyang itinutulak ang lalaki ngunit wala syang lakas para labanan ito.

Masarap naman diba? Ito ang gusto diba? Ha? hindi pa nasiyahan ang lalaki at hinawakan nya ang cup ng bra ng dalaga at hinila iyon. Nagulat ang dalaga ngunit wala na itong nagawa kundi ang umiyak at magmakaawa. Ngayon ay nakalantad na ang kayang malulusog na dibdib sa lalaki. Tila hayok na hayok namang sinunggaban ng lalaki at salit-salitang sinupsop ang malarosas na korona niyon habang pinipisil-pisil ng kanyang kamay. Ang kaninang maputing suso ni Nicole ay tila makopa na ang kulay sa diin ng paglamas ng lalaki. Muing umangat ang mukha ng lalaki at siniil ng halik si Nicole. Pilit niyang ipinasok ang kanyang dila sa bibig ng dalaga. Gumapang ang isang kamay nito. Pumasok sa ilalim ng palda. Tila may hinahanap. At ng matagpuan ang garter ng panty ni Nicole ay buong lakas itong hinila. Lumaglag sa lupa ang punit na pantyni Nicole. Dali-daling tinanggal ng lalaki ang butones ng pantlon, ibinaba ang zipper at inilabas ang tigas na tigas na alaga nito.

Tama na Richard..please..

Wala na sa katinuan ang lalaki. Animoy isang hayop na gutom na gutom at ngayoy nasa harap ang kanyang pagkain. Hinawakan ni Richard sa magkabilang balikat ang dalaga. Inikot ito patalikod sa kanya at iniharap sa pader. Kinuha ang laylayan ng palda ni Nicole at iniangat iyon. Lumantad ang makinis na puwit ng dalaga. Sinampal pa ni Richard ang pisngi ng maumbok na puwit ng dalaga bago hinawakan ang sariling alaga at itinutok sa butas ng hiyas ng dalaga. Saglit na pinaikot-ikot iyon na tila pinag-aarlan ang tamang butas na papasukin. Ngayoy malakas na ang iyak ng dalaga na kung sakaling may tao sa kabilang pader ay tiyak ng maririnig ito. Nang makapa ng lalaki ang hinahanap na butas ay mabilis itong kumanyod paitaas. Medyo tuyo ang bukana ng dalaga kayat masakit ang pagkakapasok ng ulo ng ari ni Richard. Napaigtad ito at tumama ang mukha sa matigas na pader ngunit balewala ito sa lalaki. Muling hinawakan ang alaga at ginabayan ang sarili sa muling pagpasok nito. Isa pang malakas na kadyot at pumasok na ito ng tuluyan. Tuloy-tuloy na ang paglabas-masok nya sa dalaga habang pinipiga ang dalawang suso niyon. Pumikit ang dalaga. Hindi dahil sa sarap kundi dahil sa sakit na nararamdaman.

Gusto mo ito diba? Ito ang dahilan kung bakit gusto mo ako diba? sabi ni Richard habang patuloy ang pagkanyod.

Hindi iyan Richard. Hindi!!! umiiyak na sagot ni Nicole.

Bakit? Meron pa bang iba? Ha?!!! sabay diin sa suso nito.

Meron!!!...kailangan kita dahil naputol ang sinasabi ng dalaga ng maramdamang dumiin ang pagkakapisil ng lalaki sa kanyang suso. Napapakit muli ito.

K-kailangan kita dahil ikaw ang ama ng dinadala ko!!!

Tila binuhusan ng malamig na tubig ang binata. Tumigil ang pagkanyod nito. Lumuwag ang pagkakahawak sa suso ng dalaga hanggang sa tuluyang bumitaw. Ang kaninang tigas na tigas na alaga nito ay unti unting nanalambot at tuluyan nang lumabas sa lagusan ng dalaga. Natigilan ang lalaki. Umikot paharap si Nicole at tiningnan ang lalaki. Nakayuko ito at hindi makatingin sa dalaga.

Buntis ako Richard buntis ako patuloy ang pag-agos ng luha nito. natatakot ako gusto kitang kausapin tungkol dito pero ayaw mo akong bigyan ng pagkakataon. Tulong mo ang kailangan ko. Hindi katawan mo. Hindi ko pinipilit na panagutan mo ako .ang hinihiling ko lang ay malaman mo at tanggapin ang lahat ng ito hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa lahat ang tungkol dito ayaw ko ring ipalaglag ang dinadala ko dahil malaking kasalanan iyon at wala syang alam tungkol dito natigilan ang lalaki. Litong lito. Hindi malaman ang gagawin. Muling iniangat ang pantalon at isinuot.

Nicole nais nyang magsalita ngunit walang lumalabas sa kanyang bibig. hinubad niya ang kanyang polo at isinuot iyon sa dalaga. Inalalayan niya ito palabas ng gate at isinakay sa kanyang kotse. Nagtaka pa ang dalaga dahil sa loob ng ilang buwan, ngayon lamang niya nalaman na may sasakyan pala ang lalaki.

Sa loob ng sasakyan ay walang imikan ang dalawa habang binabaybay ang daan papunta kila Nicole. Ihahatid sya ng lalaki. Hindi nila malaman kung paano sisimulan ang pag-uusap hanggang sa malapit na sila sa kanilang patutunguhan.

Nicole Im sorry nabigla lang ako.. bungad ng lalaki. Ngunit tahimik lang ang dalaga. Sa ngayon, hindi ko pa alam ang gagawin ko please give me some time dugtong nito. Pagkababa ni Nicole sa harap ng kanilang gate ay biglang humarurot si Richard papalayo. Ang totooy hindi nito alam ang gagawin.

Biglang napabalikwas si Vangie. Nagising ito sa tunog ng kanyang cellphone. Tiningnan niya ang orasan. Alas tres ng umaga. Nagtataka niyang kinuha ang cellphone. Nabigla pa ito ng makita kung sino ang tumatawag. Si Nicole.

Hello, Nicole

Vangie. Sagot ng nasa kabilang linya sabay hagulgol ng malakas. Gulat na gulat sa Vangie sa sitwasyon.

Nicole..anong problema?

Malaki, Vangie Malaki  sorry

Halos isang oras ang kanilang usapan. Ikinuwento ni nicole ang lahat-lahat kay Vangie mula nung kaarawan ni Richard hanggang sa nangyari kanina sa School. Hindi makapaniwala si Vangie. Biglang nagulo ang isip nito. Hindi malaman kung magagalit siya sa binata. Kung maawa sa kaibigan o kung susundin ang nararamdaman kay Richard.

Pero Vangie tanggap ko na hindi ako ang mahal ni Richard..ikaw yun..masaya na ako na nalaman nya at nalaman mo ang pangyayari.

Nicole

Mahalin mo sya para sa akin ha?

Mahalin mo sya.

Natapos ang kanilang usapan at nagkaayos ang magkaibigan. Ngunit isa lang ang naramdaman niya ngayon kay Richard. Kinamumhian niya ito.

Hindi siya pumasok nung araw na iyon at naglagi lamang buong maghapon sa kwarto.

Kinabukasan, alas sais ng umaga. Muli na namang nagising si Vangie sa tunog ng kanyang cellphone. Nataranta pa siya nang malamang tanghali na para pumasok sa eskwela. Hindi na lang muna ako papasok sa unang subject. Sa isip niya. Hindi niya malaman kung paano bubungaran ng salita ang kausap ng malaman kung sino ang tumatawag sa kanya.

H-Hello? nag-aalangang bati niya.

Vangie may sasabihin sana ako. Tinig mula sa kabilang linya.

Alam ko na lahat Richard sinabi sa akin ni Nicole. Lahat ng nangyari sa inyo

Pero hindi mo alam ang totoo.

Ano ang sasabihin mo? Lasing ka lang kaya mo nagawa yon?

Hindi ganoon oo lasing ako pero..ikaw ang nasa isip ko habang ginagawa ko iyon maniwala ka.

Im sorry Richard kailangan mong panagutan si Nicole. Kung ano man yung tungkol sa atin kalimutan mo na.

Vangie please give me one more chance.

Para ano? Para pahirapan ako? Para lalo ako ng masaktan?

Vangie..mahal kita..im sorry..please help me.

Tulungan kita?

Hindi ko kayang mawala ka Vangie please please let me love you kahit sa huling saglit man lang.

Tapos ano? Iiwan mo ako? Iiwan nyo ako?

“That is not what I mean…Vangie…mahal na mahal kita..tandaan mo yan mahal na mahal kita at naputol ang linya.

Litong lito ang dalaga. Ramdam niya ang sinseridad ng lalaki. Gusto niyang kausapin pa ito at sabihing mahal din niya ito ngunit wala ng siyang lakas ng loob. Nagmadali siyang naghanda para sa eskwela.

Alas-otso na ng makarating si Vangie sa School. Binati agad siya ni Nicole. Naging normal ang kanilang usapan. Kinuwento ni Nicole ang kanyang mga plano sa kanyang magiging anak. Alam na pala ito ng kanyang magulang at masaya siya dahil tanggap nila ito bagamat naging mahirap para sa kanilang gawin iyon. Masaya rin si Vangie sa kaibigan dahil nakita nito ang kaginhawahan sa mukha nito. Tila nabubuhay na ito sa kapayapaan. Hindi tulad niya na nangangapa pa rin tungkol sa kanila ni Richard. Oo nga pala. Si Richard. Hindi pa raw ito pumapasok simula kahapon ngunit wala namang nakapagsabi kung ano ang nangyari dito. Hindi pa nila alam ang dahilan.

Bumuhos ang malakas na ulan nung dapit hapon na. hindi halos makaalis ng eskwela ang magkaibigan dahil kapwa sila walang bitbit na payong. Naghintay silang tumila ang ulan. Ilang sagli pa ay tumunog ang kanyang cellphone. Tila lumundag ang kanyang dibdib ng malaman kung sino iyon. Halos nanginginig nyang sinagot si Richard.

Hello Richard? may ngiti sa kanyang labi. Tumingin siya kay Nicole. Nakangiti ito sa kanya at kumindat.

Vangie kailangan nating magkita ngayon sa simbahan may sasabihin ako sa iyong mahalaga pasensiya ka na kung ikaw ang pupunta sa halip na ako..hindi ko lang kayang magpakita pa dyan. Malungkot ang tinig nito.

O-ok lang sige..pupunta ako..papatilain ko lang muna yung ulan.

K-kung pwede sana, ngayon na mahalagang mahalaga lang talaga..im sorry.

Ngayon? O-o sige sige pupunta na ako.

At Vangie

Ano yun?

Mahal na mahal kita at biglang naputol ang linya.

Ipinaliwanag niya kay Nicole ang sitwasyon at naintindihan naman ito ng kaibigan. Masaya rin ito para sa knilang dalawa ni Richard. Tanging pag-iingat lamang ng kaibigan ang kanyang nasabi.

Malakas ang ulan ngunit hindi iyon hadlang upang hindi siya magtungo sa usapan ng kanyang minamahal. Narating niya ang simbahan ngunit wala pa doon si Richard. Naglakad-lakad pa siya ng kaunti at sa di kalayuan ay natanaw niya ang aura ng isang lalaki. Si Richard. Habang papalapit ay nakikita niya ang mukha nito. Nakangiti sa kanya. Ngunit tila malungkot ang kanyang mga mata. Malamig ang paligid ngunit di nila ito alintana. Nang marating niya ito ay agad siyang niyakap ng lalaki. Hinawakan sa pisngi at dinampian ito ng malambing na halik. Gumalaw ang labi nito at sinagot naman ng dalaga. Malamig ang mga labi nito ngunit ramdam niya ang init ng pag-ibig doon.

Tara sa bahay. Sabi ng lalaki ng maghiwalay ang kanilang mga labi. Tumango lamang ang dalaga at hindi nakuhang magtanong pa. malapit ng tumila ang ulan kayat nilakad na lamang nila ito. Medyo malapit na sila sa bahay ng matanaw niyang maraming tao dito. Patuloy ang kanilang paglakad. Nang marating nila ang gate ay sinalubong siya ng isang matandang babae.

Basang-basa ka hija. Kaibigan ka ba ni Richard? tila nag-aalalang tinig nito. Tumango lamang siya. Mabuti at nakarating ka rito. Halika pasok ka. Nagtataka si Vangie sa ikinilos ng matanda. Nilingon niya si Richard ngunit hindi niya ito makita. Iniwan ako bigla. Hindi man lang nagsabi. Habang papasok siya ay nakita niya ang mga tao na nakaupo sa paligid ng ilang mesa. Tila nahiya siya dahil basang-basa ang kanyang damit.

Linda! Kaibigan daw ni Richard! anang matandang babae at lumabas ang isang pang may edad na babae. Hindi pa ito katandaan, marahil ay nasa late 40s. malungkot itong ngumiti sa kanya habang papalapit.

kaibigan ka kamo ng anak ko? sabi nito nang makalapit kay Vnagie.

Opo. Ako po si Vangie. At iniabot niya ang kanyang kamay sa babae na malugod namang tinanggap nito.

Vangie? Ikaw si Vangie? Buti naman at nakarating ka. at muling tumulo ang luha nito.

Sinundo po ako ni Richard dun sa may simbahan si Vangie.

Ha? nagtatakang tila natigilan ang babae. At tango lamang ang kanyang isinagot. Anong ibig mong sabihin? Halika nga sa loob bago mo ipaliwanag yan dugtong pa nito at hinawakan siya sa braso at inakay papunta sa loob. Habang naglalakad ay nakita niya ang mga bulaklak sa paligid. At sa di kalayuan ay mayroong isang kabaong at tila kilala niya ang litratong nakapatong doon. Nanindig ang kanyang balahibo ng masiguro ang itsura ng tao doon. Dinig niya ang tibok ng kanyang dibdib. Tila mawawalan siya ng ulirat ng marating niya at makita kung sino ang nakahimlay sa kabong na iyon. Si Richard.

Natulala si Vangie.

Alas dos ng madaling araw nung Miyerkules, tumawag siya sa akin at umiiyak. Muli na namang tumulo ang luha ng babae. Nabangga raw siya sa poste sa may kanto ng Tanza. Umiiyak siya at humihingi ng tulong humagulgol na ang babae. awang awa ako sa kanya pero wala kong magawa kinilabutan si Vangie, hindi makapaniwala. at bago siya na-..lagutan ng hininga, sinabi nyang. Paki sabi kay. Vangie na mahal na mahal ko sya… halos himatayin siya nung marinig iyon. Tila binuhusan siya ng malamig na tubig.

Wala na pala si Richard nung makausap niya ito sa cellphone. Tuluyan na ring umagos ang luha sa kanyang pisngi. Nanindig ang kanyang balahibo, unti-unting nandilim ang kanyang paninign at.tuluyan na syang nawalan ng ulirat.

Ang hiwaga ng pag-ibig. Minsan ay sadyang mahirap unawain ngunit kaysarap pakinggan at damhin ang tunay na kuhulugan nito. Sa kabilang buhay man, patuloy na umaasang muli itong matutuklasan. At habang patuloy na nabubuhay ang damdaming ito, patuloy na umaasa at makikiusap ng damhin ito, kahit sa huling saglit.